Discover PlayDecide. Download games, prepare, play. GET STARTED

Transgraniczna opieka medyczna

Choose your language

PlayDecide games may be available in multiple languages

Play the game

Download, prepare, discuss & collect results.

SIGN INRegister

Jedną z największych trosk pacjentów jest poszukiwanie możliwości leczenia w najszybszy, najbardziej efektywny i najbezpieczniejszy sposób. Dlatego wielu obywateli Unii Europejskiej korzysta z opieki medycznej w krajach innych niż macierzysty — ze względu na wyższy standard jej świadczenia lub okoliczność zamieszkania na terenach granicznych, gdzie najbliższa właściwa placówka znajduje się w innym kraju, a nawet ponieważ wymagana terapia nie jest przeprowadzana w ich kraju ze względu na brak doświadczenia (co często ma miejsce w przypadku osób z rzadkimi schorzeniami) lub z powodów etycznych.

Author / translator

Jedną z największych trosk pacjentów jest poszukiwanie możliwości leczenia w najszybszy, najbardziej efektywny i najbezpieczniejszy sposób. Dlatego wielu obywateli Unii Europejskiej korzysta z opieki medycznej w krajach innych niż macierzysty — ze względu na wyższy standard jej świadczenia lub okoliczność zamieszkania na terenach granicznych, gdzie najbliższa właściwa placówka znajduje się w innym kraju, a nawet ponieważ wymagana terapia nie jest przeprowadzana w ich kraju ze względu na brak doświadczenia (co często ma miejsce w przypadku osób z rzadkimi schorzeniami) lub z powodów etycznych. Mobilność pacjentów powoduje, że należy zadać kilka ważnych pytań:
Kto powinien płacić za transgraniczną opiekę medyczną i kiedy?
Jak informować pacjentów o dostępności najlepszej terapii?
Czy powinni oni uzyskiwać zezwolenie organu odpowiadającego za opiekę zdrowotną w kraju macierzystym przed skorzystaniem z niej za granicą?
Co zrobić w sytuacji, kiedy pacjent potrzebuje przeszczepu? Jak ustalić priorytet na liście osób oczekujących?
Kto będzie pokrywać koszty podróży pacjenta i jego krewnych, opieki po zabiegu i leków?
Komisja Europejska zaproponowała ostatnio dyrektywę dotyczącą transgranicznej opieki medycznej stanowiącą próbę rozwiązania niektórych z powyższych problemów. Dyrektywa ma zastosowanie zarówno do kwestii transgranicznej opieki medycznej, szczególnie w przypadku rzadkich chorób i terapii bez możliwości leczenia zastępczego, jak i zwiększenia powszechności telemedycyny za pośrednictwem sieci ośrodków referencyjnych oraz spójnych narzędzi korzystających z mediów elektronicznych (koncepcja e-zdrowia). Zdefiniowanie prawa obowiązującego wszystkich pacjentów w Unii Europejskiej bez względu na sytuację w zakresie opieki zdrowotnej jest niezwykle trudne. Pytanie jest nadal aktualne — jak Europa poradzi sobie z zapewnieniem równego dostępu do opieki zdrowotnej i odpowiedniego poziomu jej jakości wszystkim obywatelom?

Created 22 January 2010
Last edited 28 June 2018
Topics Ethics, Health, Politics
Original English

Policy positions

Policy position 1

Transgraniczna opieka medyczna będzie dostępna dla wszystkich pacjentów bez konieczności uzyskiwania zezwoleń. Kraj zrefunduje koszty leczenia oraz podróży pacjenta i osób towarzyszących, bezpośrednio i z góry. Brak inwestycji w media elektroniczne (koncepcję e-zdrowia).

Policy position 2

Transgraniczna opieka medyczna będzie dostępna dla wszystkich pacjentów, lecz konieczne będzie uzyskanie zezwolenia odpowiedniego organu w kraju macierzystym. Kraj zrefunduje koszty leczenia i podróży wyłącznie pacjenta. Brak inwestycji w media elektroniczne (koncepcję e-zdrowia).

Policy position 3

Transgraniczna opieka medyczna będzie dostępna wyłącznie, jeśli odpowiednia terapia nie będzie możliwa w kraju zamieszkania. Refundowane będą tylko bezpośrednie koszty leczenia. Uzyskanie zezwolenia nie będzie wymagane. Kraj poczyni niewielkie inwestycje w media elektroniczne (koncepcję e-zdrowia).

Policy position 4

Transgraniczna opieka medyczna zostanie ograniczona do minimum. Wymagane będzie uzyskanie zezwolenia w kraju macierzystym dla specjalnych przypadków, a refundowane będą wyłącznie bezpośrednie koszty terapii po jej przeprowadzeniu. Jeżeli leczenie nie zostanie zatwierdzone w kraju macierzystym ze względów etycznych, koszty terapii za granicą nie będą refundowane. Kraj poczyni znaczące, priorytetowe inwestycje w koncepcję e-zdrowia, aby uniknąć prowadzenia leczenia za granicą.

Story cards

Thumbnail

Na imię mam Joao i jestem Portugalczykiem. Kilka lat temu zgłosiłem się do lekarza na badania, po których mnie poinformowano o konieczności wykonania specjalistycznych testów dostępnych wyłącznie w Szwecji. Musiałem szybko odbyć podróż i nie zaczekałem na zezwolenie od władz krajowych. Razem z wynikami otrzymałem rachunek z ośrodka opieki medycznej. Złożyłem wniosek o refundację do odpowiedniego organu w krajowym systemie opieki zdrowotnej, lecz odmówiono mi, ponieważ badania nie były w nim sklasyfikowane, a ja nie uzyskałem decyzji o zwrocie kosztów ich przeprowadzenia. Musiałem pokryć z własnej kieszeni nie tylko koszty podróży odbytej w celu leczenia choroby, lecz również koszty badań.

Joao Gomes
Thumbnail

Mam na imię Maria, mieszkam w Grecji i mam 78 lat. W 2004 roku doznałam udaru, w wyniku którego jestem sparaliżowana. Przez dwa lata musiałam odwiedzić wiele szpitali, co było bardzo kłopotliwe dla mnie i moich dzieci, szczególnie ze względu na to, iż mieszkam w niewielkiej wiosce. Od 2006 roku uczestniczę w domowym programie prowadzonym przez zespół ekspertów obejmującym wirtualne wizyty. Pozwolił on mi osiągnąć znaczącą poprawę warunków życia i ograniczyć częstotliwość wizyt w szpitalu o połowę oraz przyniósł istotne oszczędności finansowe. System działa jednak tylko w moim regionie i znajduje się w fazie eksperymentalnej. Jak długo inni ludzi cierpiący na podobne schorzenia powinni czekać na taką terapię?

Maria Papanikolaou
Thumbnail

Mam na imię Ovidio, pochodzę z Rumunii i mam 20 lat. Ostatnio zdiagnozowano u mnie raka. Lekarz stwierdził, że potrzebuję przeszczepu szpiku kostnego. Znalezienie odpowiedniego dawcy w moim kraju jest bardzo trudne, lecz lekarz znalazł dawcę we Francji, co wiąże się z kosztem 5000 euro. Tutejszy organ ds. opieki zdrowotnej zaakceptował mój wyjazd, jednak zgodnie z prawem muszę zapłacić za leczenie z góry, z własnych środków. Nawet jeśli zdobędę pieniądze, wysokość refundacji zostanie ograniczona do sumy, którą trzeba byłoby zapłacić za terapię tutaj. Nie jest to właściwe, ponieważ leczenie w Rumunii jest znacznie tańsze niż we Francji.

Ovidio
Thumbnail

Mam na imię Elain, jestem Brytyjką i mam 46 lat. Poddałam się kilku zabiegom zapłodnienia in vitro, które zakończyły się niepowodzeniem — zapłaciłam już za nie ponad 30 000 funtów. Ostatnio zgłosiłam chęć odbycia terapii w klinikach w Bułgarii, Rumunii i Hiszpanii, gdzie nie ma ograniczeń wiekowych dotyczących takich działań. W Anglii nie mogę urodzić dziecka, ponieważ po ukończeniu 40 lat kobiety nie mogą poddawać się zabiegom zapłodnienia in vitro. Wielu z moich krewnych jest zaniepokojonych tym, że nadal chcę urodzić dziecko. Większość z nich ma potomstwo i nie rozumie, jak się czuję. Zarówno ja, jak i mój mąż cieszymy się doskonałym zdrowiem — sądzę, że mam prawo do dziecka i niedługo się o nie postaramy.

Elain McGlade
Thumbnail

U naszego syna, Ulricha, wykryto chorobę NBIA — bardzo rzadką, dziedziczną przypadłość obejmującą neurologiczne zaburzenia ruchowe. W Niemczech istnieje sieć dla pacjentów z chorobą NBIA, lecz struktury takiej nie ma na poziomie europejskim. Czasami kontaktują się z nami pacjenci spoza Niemiec, którzy rozpaczliwie poszukują informacji na temat choroby, terapii lub specjalistów — niestety, nie możemy dużo dla nich zrobić. Chcielibyśmy, aby istniało lepsze medium umożliwiające nam komunikację z osobami z zagranicy, współpracę i wzajemną pomoc przez wymianę informacji kontaktowych i danych medycznych.

Achim Heckl
Thumbnail

Mam na imię Sheena, pochodzę z Danii. Przez cały zeszły rok czekałam na przeszczep wątroby. Starałam się umówić na zabieg, jednak muszę poczekać jeszcze kilka miesięcy. Szpital w rejonie mojego miejsca zamieszkania przyjmuje wielu pacjentów z pobliskiego miasta po drugiej stronie granicy. Ludzie ci trafiają na tę samą listę, na której jestem umieszczona, co wydłuża czas oczekiwania. Sądzę, że nie jest to sprawiedliwe. Płacę w tym kraju podatki i oczekuję pierwszeństwa w terapii przed pacjentami z zagranicy. Jak długo będę musiała czekać na leczenie?

Sheena Laursen
Thumbnail

Mam na imię Sara i mieszkam we Włoszech. Moja 4-letnia córka cierpi na rzadkie zaburzenie działania układu odpornościowego. Ostatnio lekarz poinformował nas o nowej terapii dostępnej w Niemczech. Włoski system opieki zdrowotnej zrefunduje jej przeprowadzenie, lecz konieczność wyjazdu za granicę oznacza wydatki na podróż i kilkumiesięczny pobyt podczas towarzyszenia dziecku. Musimy również ponieść dodatkowe koszty tłumaczenia dokumentów, tłumaczeń ustnych itp. Wymagane jest przeprowadzenie kilku zabiegów i zakup leków. Nie będziemy w stanie uzyskać zwrotu takich kosztów. Znajdziemy się przez to w bardzo trudnej sytuacji finansowej, lecz jak można wycenić coś wyżej niż życie dziecka?

Sara Antonioni
Thumbnail

Mam na imię Carlos, jestem urzędnikiem państwowym w Walencji. Kwestia transgranicznej opieki medycznej ma bardzo istotne znaczenie dla naszego regionu. W tej chwili więcej niż 500 000 Brytyjczyków, z których większość ma ponad 50 lat oraz innych obywateli krajów europejskich zamieszkujących w rejonie Walencji stanowi ogromny kłopot dla naszego systemu opieki zdrowotnej. Coroczna opieka nad milionem nowych mieszkańców kosztuje nas dodatkowy miliard euro. To bardzo duży ciężar, którego nie jesteśmy w stanie udźwignąć. Zdaję sobie sprawę, że nasza społeczność korzysta z obecności tych ludzi, lecz problem, który stanowią oni dla naszego systemu opieki zdrowotnej wydaje niezwykle trudny do rozwiązania.

Carlos Soares

INFO CARDSISSUE CARDS

Istotne znaczenie telemedycyny

Dzięki telemedycynie można uzyskać dostęp do usług opieki medycznej z zagranicy, bez konieczności podróżowania pacjenta lub lekarza (np. diagnozę zniekształceń fizycznych po porodzie przez udostępnienie zdjęć i informacji na temat symptomów specjalistom w innym kraju).

Kto ponosi odpowiedzialność za błędy popełnione w ramach transgranicznej opieki medycznej?

Mimo że opieka medyczna ma na celu pomoc pacjentom, czasami odnoszą oni uszczerbek na zdrowiu w wyniku błędów. Kto ponosi odpowiedzialność w zakresie transgranicznej opieki medycznej? Od kogo pacjenci mogą uzyskać odszkodowanie? Jakie przepisy dotyczące odpowiedzialności mają zastosowanie?

Kwestie etyczne w różnych krajach

Jeżeli kobieta może odbyć terapię wspomagającą płodność wyłącznie poza granicami kraju macierzystego (ze względu na ograniczenia wiekowe), kto decyduje, czy przysługuje jej refundacja kosztów? Jakie przepisy dotyczące etyki mają zastosowanie

Brak przejrzystej struktury prawnej

Podczas poszukiwania transgranicznej opieki medycznej pacjenci napotykają problemy związane z różniącymi się przepisami krajowymi. Dotyczy to między innymi niejednolitego statusu prawnego terapii opartej na stosowaniu komórek macierzystych w różnych krajach europejskich.

Wymaganie wcześniejszego uzyskania zezwolenia

Konieczność wcześniejszego uzyskania zezwolenia na transgraniczną opiekę medyczną oznacza często złożony, długotrwały i arbitralny proces, szczególnie w przypadku rzadkich, nieznanych wielu lekarzom i organom administracyjnym chorób marginalizowanych w danych systemach opieki zdrowotnej.

Znaczenie kosztów podróży

Pacjenci cierpiący na rzadkie schorzenia często nie są wystarczająco sprawni, aby podróżować samodzielnie. Oprócz wydatków na opiekę medyczną do sumy całkowitej należy dodać koszty podróży dwóch osób i utratę przez nich korzyści finansowych.

Zasady specjalne dotyczące rzadkich chorób

Bez względy na obowiązujące przepisy w zakresie transgranicznej opieki medycznej pacjenci cierpiący na rzadkie schorzenia muszą uzyskiwać zwrot kosztów terapii za granicą, nawet jeśli kraj macierzysty nie przewiduje takiej możliwości bez wcześniejszego zezwolenia.

Rola ośrodków referencyjnych

Pacjenci cierpiący na rzadkie choroby są często marginalizowani w systemach opieki zdrowotnej stworzonych pod kątem leczenia schorzeń często występujących. Za pośrednictwem ośrodków referencyjnych można przeprowadzić restrukturyzację systemu obejmującego zarządzanie leczenia popularnych przypadłości.

Rzadkie choroby i konieczność wcześniejszego uzyskania zezwolenia

W jaki sposób można zrefundować koszty do poziomu przewidzianego przez system opieki zdrowotnej w kraju macierzystym, jeśli nie obejmuje on danego schorzenia lub traktuje je i powiązaną z nim terapię w odmienny sposób?

Źródła informacji

Kto jest odpowiedzialny za dostarczanie informacji dotyczących leczenia obywatelom, którzy rozważają podjęcie terapii w innym kraju? Organy Unii Europejskiej? Kraje członkowskie? Przedstawiciele służby zdrowia?

Równość w dostępie do usług

Czy traktowanie pacjentów z innych krajów Unii Europejskiej w sposób odmienny od własnych obywateli stanowi dyskryminację?

Priorytet na listach

W ramach obowiązującego systemu pacjenci pochodzący z innych krajów wspólnoty są umieszczani na listach osób oczekujących na zasadach obowiązujących obywateli danego kraju. Czy konieczność dłuższego oczekiwania pacjentów krajowych wynikająca z umieszczenia na listach pacjentów zagranicznych jest sprawiedliwa?

Niechęć pacjentów do podróżowania

Pacjenci często uważają podróż w celu odbycia terapii za nieprzyjemną (ankieta przeprowadzona w Finlandii pokazała, że 90% osób starszych odmawia leczenia w innej lokalizacji, nawet w kraju macierzystym, a krótsze oczekiwanie ich nie przekonuje).

Odpowiedzialność kraju członkowskiego

Placówki służby zdrowia nie są zobowiązane do przyjmowania pacjentów z zagranicy na zaplanowaną terapię, jeśli zagroziłoby to możliwościom takich podmiotów w zakresie zasobów (np. wystąpienie braku leków) lub ich zdolnościom do zapewniania opieki medycznej w kraju macierzystym.

Wymaganie wniesienia przez pacjenta opłaty z góry

Aktualnie obowiązująca dyrektywa europejska definiuje strukturę świadczenia usług medycznych na korzyść bardziej majętnych i dobrze poinformowanych obywateli, ponieważ opiera się ona na systemie opłaty z góry i późniejszej refundacji kosztów.

Mobilność pacjentów powinna wiązać się z mobilnością akt medycznych

Mobilność pacjentów w Europie powinna wymóc mobilność ich akt medycznych oraz wprowadzenie systemu śledzenia terapii i przebiegu dalszego leczenia.

Otwarty system rynkowy opieki medycznej — głosy krytyczne

Koncepcja całkowicie otwartego, rynkowego systemu opieki medycznej spotyka się z krytyką krajów członkowskich dysponujących rozwiniętym, kosztownym systemem opieki zdrowotnej, gdyż obawiają się one obniżenia standardów świadczenia usług.

Prawo do odpowiedniej jakości opieki

Chodzi nie tylko o prawo do samej opieki, lecz również jej właściwego poziomu. Jak można wdrożyć odpowiednie standardy opieki medycznej oraz na bieżąco monitorować i oceniać ich stosowanie? Kto powinien się tym zająć?

Konieczność prowadzenia transgranicznej opieki medycznej w przypadku rzadkich chorób

Ze względu na występowanie ponad 6000 rzadkich chorób nie jest możliwe prowadzenie właściwej terapii we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Pacjenci cierpiący na rzadkie schorzenia mogą wymagać dostępu do refundowanych usług medycznych w miejscach, gdzie są one bezpłatne, z pierwszeństwem przed innymi obywatelami krajów wspólnoty.

Poszukiwanie leków na rzadkie choroby za granicą

Bez względu na scentralizowany system zatwierdzania leków na rzadkie choroby zasady ich refundowania i dostępność różnią się w zależności od kraju Unii Europejskiej. Jak można zapewnić zwrot kosztów terapii zagranicznej, jeśli nie jest ona refundowana w kraju macierzystym?

Argumenty za koniecznością wcześniejszego uzyskiwania zezwoleń

Wcześniejsze uzyskiwanie zezwoleń na leczenie i umieszczanie pacjentów na listach oczekujących może mieć istotne znaczenie w procesie planowania budżetu opieki zdrowotnej umożliwiającego usprawnienie ruchu pacjentów i zarządzanie nim w efektywny sposób.

Różnice w zakresie systemów opieki zdrowotnej w Europie

Jednym za sposobów zmniejszenia wydatków na transgraniczną opiekę medyczną jest ograniczenie refundacji do opieki nieszpitalnej. Systemy opieki zdrowotnej w krajach członkowskich różnie jednak definiują opiekę szpitalną i nieszpitalną, co przyczynia się do złożoności procedur refundacji.

Oczekiwanie na zezwolenie

Procedura uzyskiwania zezwolenia na transgraniczną opiekę medyczną od odpowiedniego organu jest często długotrwała. Wiąże się to z istotnymi konsekwencjami dla pacjentów, nie tylko psychologicznymi, lecz także pogorszeniem stanu zdrowia czy nawet ryzykiem śmierci.

Prawo do terapii za granicą — kwestie etyczne

Czy terapia podlegająca ograniczeniom w kraju macierzystym pacjenta ze względów etycznych (takich jak dopuszczalność testów genetycznych) powinna podlegać im również w przypadku innych krajów członkowskich?

Czy dyrektywa dotycząca transgranicznej opieki medycznej jest potrzebna?

Obecnie obowiązuje wiele dwustronnych porozumień w zakresie transgranicznej opieki medycznej. Wprowadzenie „uniwersalnej” struktury za pośrednictwem dyrektywy może spowodować ograniczenie działań transgranicznych, które są obecnie niezwykle korzystne dla pacjentów.

Czy koncepcja e-zdrowia jest rozpowszechniona w Europie?

Koncepcja e-zdrowia nie cieszy się jeszcze popularnością w sektorze opieki medycznej i nie stanowi istotnej części podstawowych zasad, strategii i usług w tej branży.

Prawo do opieki medycznej

Prawo do opieki medycznej zapisano w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Według Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości prawo do swobodnego poruszania się ma zastosowanie do opieki zdrowotnej, bez względu na organizację i politykę finansową na szczeblu krajowym.

Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego

Uprawnia osobę przebywającą w innym kraju Unii Europejskiej i wymagającą opieki medycznej do takich samych świadczeń w tym zakresie, jakie jej przysługują w kraju macierzystym. Koszty terapii dotyczącej choroby lub obrażeń ciała, które wystąpiły przed rozpoczęciem podróży lub leczenia w placówkach prywatnych nie są refundowane.

Czym jest świadczenie transgranicznych usług opieki medycznej?

Obejmuje to świadczenie usług medycznych przez jeden kraj na rzecz drugiego. Usług takie mogą być świadczone bezpośrednio, na przykład w formie osobistych konsultacji lub zdalnie, między innymi za pośrednictwem telemedycyny.

Czym jest mobilność pacjentów?

Obejmuje to możliwości przenoszenia pacjenta w celu świadczenia opieki zdrowotnej (diagnostyki, terapii itp.) do placówki w kraju innym niż kraj zamieszkania danej osoby.

Kim jest Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich?

Rzecznik otrzymuje skargi pochodzące od obywateli krajów Unii Europejskiej lub osób prawnych dotyczące niewłaściwych działań instytucji lub podmiotów wspólnotowych. Obywatele mogą kontaktować się z Rzecznikiem w celu składania skarg dotyczących opieki medycznej (między innymi jej dostępności w krajach innych niż macierzysty).

Poszanowanie rynku wewnętrznego

Mimo że kraje członkowskie ponoszą podstawową odpowiedzialność w zakresie opieki medycznej, muszą one działać zgodnie z prawem wspólnotowym, dotyczącym szczególnie swobodnego przepływu towarów, usług, osób i kapitału w Unii Europejskiej.

Podróż za granicę w celu otrzymania opieki medycznej

W maju 2007 roku za pośrednictwem ankiety Eurobarometr stwierdzono, że 54% obywateli byłoby skłonnych do odbycia podróży do innego kraju Unii Europejskiej w celu uzyskania opieki zdrowotnej.

Regiony przygraniczne

Najbliższy szpital dla obywateli zamieszkujących na obszarach przygranicznych znajduje się zazwyczaj w kraju sąsiadującym. Rejony takie zamieszkuje 1/3 obywateli Unii Europejskiej.

Jakie koszty transgranicznej opieki medycznej są refundowane?

Kwota refundowana w kraju macierzystym pacjenta jest często niższa od kosztów leczenia za granicą. Różnicę pokrywa pacjent.

Brak informacji

Ankieta Eurobarometr pokazała, że 30% obywateli Unii Europejskiej nie jest świadoma możliwości otrzymania opieki medycznej poza krajem macierzystym.

Dlaczego Europejczycy poszukują terapii za granicą? (Eurobarometr)

91% respondentów jako przyczynę wskazało niemożność prowadzenia leczenia w kraju zamieszkania, a 78% stwierdziło, że powodem jest lepsza jego jakość za granicą. 69% zgłosiło chęć podróży w celach leczenia przez znanego specjalistę, 64% jako powód wskazało krótszy czas oczekiwania na terapię, a 48% fakt, że byłaby ona tańsza.

Uznanie leczenia

Na mocy aktualnie obowiązujących w Unii Europejskiej przepisów, jeśli kraj członkowski nie przyznaje prawa do danej terapii własnym obywatelom, pacjenci nie mogą uzyskać zwrotu kosztów w przypadku jej przeprowadzenia za granicą.

Pacjenci cierpiący na rzadkie schorzenia i transgraniczna opieka medyczna

Według badań Europejskiej Organizacji ds. Rzadkich Chorób 1,8% z 6000 pacjentów poszukiwało możliwości terapii za granicą. Jeśli wynik ten uznać za reprezentatywny w kontekście szacowanych 30 milionów osób cierpiących na rzadkie schorzenia w Europie, będzie oznaczać on rzeczywistą potrzebę prowadzenia transgranicznej opieki lekarskiej.

Transgraniczna opieka medyczna: Projekt dyrektywy Unii Europejskiej

Pacjenci uzyskiwaliby zwrot kosztów opieki, do której byliby uprawnieni również w kraju macierzystym.
Płatność byłaby przekazywana z góry.
Refundacja byłaby możliwa do wysokości kosztów terapii w kraju macierzystym.
Pacjent ponosiłby koszty dodatkowe.
Nie występowałaby przewaga finansowa.

Czym zajmują się ośrodki referencyjne ds. rzadkich schorzeń?

Zwiększają one dostępność opieki medycznej na odpowiednim poziomie, gromadząc ekspertów zajmujących się zarządzaniem opieką medyczną i leczeniem rzadkiej choroby lub grupy takich przypadłości. Ponieważ ośrodki takie nie mogą istnieć w każdym kraju, pacjenci są zmuszeni do poszukiwania opieki za granicą.

Dostępność przeszczepów organów w Europie

Na dawcę organu oczekuje w tej chwili 56 000 pacjentów w Unii Europejskiej. Codziennie umiera 12 osób czekających na przeszczep. Statystyki dawców są zróżnicowane — od 34,6 dawcy na milion mieszkańców w Hiszpanii, przez 6 w Grecji do 0,5 w Rumunii.

Koszty transgranicznej opieki medycznej w Unii Europejskiej

Opieka medyczna za granicą to wydatki rzędu 1% (10 miliardów euro) całkowitych wydatków na opiekę zdrowotną w 27 krajach członkowskich Unii Europejskiej (sięgających 1000 miliardów euro).

Leki w Europie

Nie istnieje wspólny, ogólnoeuropejski system dostarczania i refundacji leków. Ich dostępność jest niejednolita w zależności od regionu, a w niektórych krajach mogą występować niedobory. Jest to szczególnie widoczne w przypadku sierocych produktów leczniczych na rzadkie schorzenia.

Brak europejskich standardów jakości

Nie istnieją ogólnoeuropejskie standardy minimum w zakresie wielu aspektów opieki medycznej, a mechanizmy zapewniania jej odpowiedniego poziomu znacznie różnią się w zależności od krajowego systemu opieki zdrowotnej. Odpowiedzialność za świadczenie usług medycznych ponosi administracja krajowa.

Bariery językowe

Kwestie kosztów potrzebnych tłumaczeń związanych z leczeniem za granicą i uznawania recept nie są odpowiednio zdefiniowane w prawie Unii Europejskiej.

Różnica kosztów usług medycznych

Tak samo jak w przypadku jakości, występują znaczne różnice w zakresie kosztów opieki w poszczególnych krajach członkowskich.

Różnice w definicji opieki medycznej i socjalnej

Kraje członkowskie stosują różne definicje opieki medycznej, psychologicznej, pielęgniarskiej i społecznej, a nawet „koniecznej terapii”.

Jak zdefiniować koncepcję e-zdrowia?

Są to wszelkie praktyki opieki medycznej wspomagane procesami elektronicznymi i komunikacją, co obejmuje między innymi sieci informacyjne, elektroniczne akta medyczne, usługi w zakresie telemedycyny, portale i inne narzędzia informatyczne umożliwiające komunikację, które ułatwiają zapobieganie chorobom oraz wspomagają czynności diagnostyczne, terapię i monitorowanie.

Poszukiwanie terapii wspomagających płodność za granicą

Każdego roku w krajach innych niż macierzysty pacjenta przeprowadzanych jest od 20 000 do 25 000 programów terapii wspomagających płodność. Aktualnie tysiące kobiet poszukują za granicą pomocy, która umożliwi im zajście w ciążę.

Europejskie sieci ośrodków referencyjnych (ERN)

Są to fizyczne lub wirtualne sieci gromadzące wiedzę i specjalistów w krajowych ośrodkach referencyjnych w Europie. Celem ich działań jest poprawa jakości zarządzania opieką i leczenia rzadkich chorób lub ich grup.

Register to download vote results of this PlayDecide game.Register